Mans van Sangel, boeken in het dialect. - De Vèèrkàànte Viefkop Holten, Bathmen, gemeente Deventer
x                    
     
De Canadezen worden in Holten niet vergeten. Op Kerstavond branden de kaarsen en weerklinken de doedelzak en de midwinterhoorn gebroederlijk op de Canadese Begraafplaats, als nagedachtenis aan zij die vielen voor onze vrijheid.
 
Schnèè met de Karsdaag’n.
 
Zôl der schnèè kômm’n met de Karsdaag’n,
In het làànd woew’ bint geboor’n?
In het làànd van ôônze oolders,
‘t Dörpske, met zien’n ôôlden toor’n.
Gelukkig hèw' der vaake wille,
Ôk al is ter mangs verdreet.
Bint ter altied nog de noabers,
Diet met oe deelt, in lief en leed.
 
Zôl der schnèè kômm’n met de Karsdaag’n?
Kèèrskes kiek’n, met vaa en moo.
Op karsoamd, de jongs gedèènk’n,
Is het minste waj' könt doon.
Vuur vrieheid vöch’n ze, in weer in wi-nd.
Vuur ôôns, noe röst ze, kôôld as ies.
Gen warmte meer, mà eeuwig duuster.
Zie betaal’n de hèugste pries.
 
Zôl der schnèè kômm’n met de Karsdaag’n?
Joa, Karsoamd is neet mèèr vèèr.
Maakt gauw nog gladdigheid umm’t huus hen,
Vuurdet Derk kump, met de beer.
Hij zwarft nog altied langs de wèège,
Duur dikk’n dààmp, op duustre daag’n.
Zelfs ôôld Mineke is bange.
Aj' good könnt lustern, heurj eur klaag’n.
 
Zôl der schnèè kômm’n met de Karsdaag’n?
Kiekt good, of ter alle klôômpe stoat.
Hôôld de wichter binn’n de duure,
Want hij nèèimp met, wai slingern loat.
Aj' good lustert, köj' 'm heur’n
Tuss’n ’t gier’n duur, van de wi-nd
Mà goaj' stillekes buut’n kiek’n
Dèènkt dan neet, daj' 'm ôôit vi-ndt
 
Zôl der schnèè kômm’n met de Karsdaag’n?
Gen mèènse diej' nog buut’n zeet.
Karsoamd, worste pannekooke.
Ôôlle gebruuk’n, verget ze neet.
Binn’n brààndt de warme kachel
Wat smaakt de pannekooke good
An de lôch doar steet ne sterre
Helder schienend, vol van glood.
 
Zôl der schnèè kômm’n met de Karsdaag’n?
Met vaa en moo, vôt op de slèè
Noar opoe hen, op schôôt bie opa,
Op de klôômpe duur de schnèè.
Heur ie op oe duustre pad,
Bie nach en ontied, een geroas.
Wèès ter op verdach, zèèr opa,
Det is wisse Hutt’nkloas.
 
Zôl der schèè kômm’n met de Karsdaag’n?
Neet zô vaake, weinig kààns.
Karsfees, is vuur iedereene,
In ’t buut’nlàànd, is’t ôk wal ààns.
Juus in disse dôônkre daage,
Heur ie de midwi-nterhoorn
Roop’n um lech in disse wereld.
Een koningski-nd is ôôns geboor’n.
 
Zôl der schnèè kômm’n met de Karsdaag’n?
Karsfees is toch völle mèèr.
Vuur alle lèu, op eeg’n wieze,
Loat 't vuur àmoa Karsfees wèèr.
In Hoolt’n, Riess’n of in Battum,
Of nog völle vèèrder weg.
Belèèft toch àmoal die geboorte,
Van det helder wiezend lech.
 
Mans van Sangel. December 2008.
 
Op Kerstavond weerklinkt de midwinterhoorn over de Canadese Begraafplaats.
           
Dit gedich is ontstoane biej het oaverlie van mien moo. Zie hef het neet makkelijk e had in de leste moand'n van eur lèèm'n. 
 
                    Het leste kèèrske.
 
Het leste kèèrske anne stökk’n, het deuske is noe leuig.
Het vlemke flonkern toen mien oasem, zach duur eur heure vleuig
Het kèèrske brâând’n, joar in, joar uut, een helder wiezend lech
Ma zôô gangswieze, met de joarn, ebb’n het lâânksaam weg.
 
Wat hef zo’n leste kèèrske nog, het bràànd allène of.
Verdreetig, vergeet het heinig an,  meer en meer tut stof.
Het kèèrske flakkert in de wind, toch brâândt het nog wie duur  
Ie bint bezörgd, hoe lange nog, woerumme en woe vuur
 
Ie zeet het bràànd’n, dènkt bie oe zelf, det geet neet lange good
Ie kiekt der noa, het dut oe zeer, het warkt op oe gemood
Ie wilt het neet, ma doot het wa, ie schoeft het  ma vuuruut
Ma deepe in oe harte wèèj, het kèèrske geet ooit uut
 
Zo gèèrne wi-j dat better geet, ie bint het zô gew-ènd
Ie hebt oe hêêle lèèven lâânk gen àànder kèèrske kè-nd
Det kèèrske was der altied a, het was oe eerste lech
Altied was het in de buurte, nooit gung het van oe weg.
 
Nog altied brâândt het kèèrske, hêêl nietig in de nach
Dan op de golven van de wind, wördt vlemke weg e brach.
Wat möwe toch, wat möwe toch, wat möwe noe toch doo
Doar geet het hen, wie loat het goa, t’is völle better zoo.
 
Dan zee het, zô in enen kèèr, det is wat röste gif.
Het kèèrske det is op a brààndt, ma het vlemmeke det blif.
Want ai de ôôgen dichte doot, in’t duuster van de nach
Dan zeei het vlemke helder brâând’n en det gif stille krach.
 
Wie goat van hier, wie mött wier duur, elk met zien verdreet
De glimlach kump, awe zôônder kiek’n een helder vlemke zeet.
Het dut zo good, dat dissen sloap eur noe de röste breg
Ak mien oogen dichte doo,  zee’k eur in’t volle lech.
 
Mans van Sangel, 10-11-2006.
 
De laatste groet
 
De laatste groet doet pijn, het moet.
Onherroepelijk, de tijd.
De pijn, die laatste groet doet goed,
Als teken van genegenheid.
De mens, die ons zo dierbaar is.
De gedachte, gebroken het gezicht.
Voelbaar, de leegte, het gemis.
Vaarwel, voorgoed in ’t hemels licht.
 
Mans van Sangel 14 maart 2006
 
In tweiduuz'ndzèume gung de börgemeister van Dèimter met pensioen. Dit gedich steet in zien ofscheidsbook.
 
Good goa.
 
As rôôien börgemeister,
Hei j' het good e doane.
Al die fusies met de buurn.
T’is Dè-mter good e goane.
Noe schei j' der uut en völt het dook,
Ma Dèimter is môôi biej e kluurt,
Met Battem en met Okkenbrook.
Met Déép’nvenne, Lettele, Schalkhaar,
Alles heurt noe biej mekaa.
Det met mekaa goa môs zô weer.
Dèimter is zô rôôd neet meer.
 
Dèimter, grèuts op zien cultuur.
Die ôôlde stad, zie goat ter vuur.
Erasmus hef ter ôôit e leert.
Geert Groote hef ter zich bekeerd.
Het meuiste plein, ik wèèt het wà.
Gèèf mie de peerse heide mà
Of de Hunnepe, biej Arkensteen,
Hij geet zien weg, stil en alleen,
Langs buskes, weid’ns met wiedse lôch,
Woe te noar de Iessel zoch.
 
Dèimter was à machtig môôi
Mar is noe nog völle môôier
Met Sallands greun gekluurde làànd
Maakt het de stad neet rôôier
De Hanzestad is grôôt e wörd’n
Duur Sallàànds plattelàànd
Aj' begrip kriegt vuur mekare
Kump ter vanzelf ne bàànd
Het maakt neet uut waj' bint of doot
Met mekaa, dan kumpt wà good.
 
Ie zagg’n mie neet vaake, ik oe vaake zat
Één kèèr börgemeister, hei j' de kààns e had
Op oen stadhuus, met steek en al
Doar wà ’k met de Hoolter carnaval
Wie wörd’n ontvang’n, wat wà we wies.
Ie gaf’n ôôns wier ne èèrste pries
Nemt tert van, noet‘ mag en kan.
Bedàànkt vuur ôôns en ait vedan
Ôj' rôôd bint, zwart, blank, gel of greun
Het geet oe good, van Lidt, adieu.
 
Loo-Battem, 14-05-2007.
Mans van Sangel.
 
Vanalles wiej bedisseln vuur ààndern, mà zôô warkt 't vaake neet. Ie möt er oe vaake biej neer legg'n, want
 
Het geet zô as ’t geet.
 
Ie wilt in ’t lèèm’n zô völle,
Det wi ‘k en det wi ‘k neet.
Mà ie hebt ’t neet vuur ’t zegg’n,
Het geet zô as het geet.
 
Ie hebt neet te bedisseln,
Wat vuur ’n ààndern ’t beste is
Ie doot ’t umdaj’ bange bint,
Dit kan neet, det geet mis.
 
Het blif oe kind en doarvuur,
Wi j’ allèène ’t allerbeste.
Gen piene, zeekte of vedreet,
Det is het allerleste.
 
De keuze van de wichter,
Doar kump het op an.
Vuur mekaar e kèuz’n,
Met mekaa vedan.
 
Het dut ter veerder neet meer touw,
Wat ’n àànder der van vindt.
Geluk, det zeuk ie hèèl oe lèèm’n,
Vuur oe zelf en vuur oe kind.
 
Geluk, det hebt ze bèire vunn’n,
Hôôld ‘t vaste, verleest ’t neet.
Ie möt oen eeg’n kop bliem’n volg’n,
Want het geet zô as het geet.
 
                                                       24-04-2009.
Het gedich de Sikk'nstroate is ontstoane biej de herplaatsing van het naambordje "Sikkenstraat"op 18-09-2009.                      
 

Een klein onèuglijk streuitje, boer’nhuuskes in ne riege.
Die ’k mà neet vergett’n kan, uut mien gedacht’n kriege.
Hèèl schemmerig, zô lang elèène, hoe was het ôk à wier?
An de eene kàànte Graads en an de ààndre kàànte Spier.
 
Een klein onèuglijk streuitje, an ’t èine leup e dôôd.
Lèège boer’nhuuskes, de lèu wörd’n neet zô grôôt.
Det kleine ôôle streuitje, ne barm, het lange grös
Vuur ’t huus ne hof, een hèèl smal pad, ‘t löt miej neet meer lös.
 
Een klein onèuglijk streuitje, met klinkers en ne vaalt.
Hoe vaake hè ‘k, noa schooltied, der miene fietse op e haalt.
Ôônz’ opoe, Trui van Luukske, zie is ter geboor’n.
Doar, in det ôôle streuitje, vlak ôônder ’n Hoolter toor’n.
 
Een klein onèuglijk streuitje, had het zien tied ehad?
Al was het stark verôôldert, toch had het nog wà wat.
Nôôit zà ‘k het vergett’n, Kaals Dieks was ter barbier.
Ne sliepsteen en nen aalt’nschepper, kump ôôit die tied nog wier?
 
Een klein onèuglijk streuitje, BosWillem wônn’ der nog.
De stôtkoare van Spier hef doar zien weg e zoch.
Wiej zölt oe nôôit vergett’n, Sikk’nstreuitje van weleer.
Deepe in gedach’n, zöj’altied biej ôôns weer.
 
Mans van Sangel. 09-09-2009.
 
Ôônze vaa.
 Ôônze Vaa, den in’ hemel is
Oen’ naam is ôôns heilig.
Oe koningriek kump.
Oene wille zal gebuur’n,
Zôwà hier beneed’n, as in’ hemel.
Gèèft ôôns alle daag’n ôôns posje brôôd.
Vergèèft ôôns ôônze schuld,
Geliek wiej zölt doo met de lèu,
Diet in ôônze schuld stoat.
Verzeukt ôôns neet,
Ma verlöst ôôns van helligheid.
Het koninkriek is van oe allèène.
En de krach en de heerlijkheid.
Tut in eeuwigheid.
Aom.
 
Mans van Sangel september 2009
 
 
 
Het beste gedicht in Overijssels dialect op de gedichtenwedstrijd 2011 in Deventer, bekroond met een tweede prijs. De eerste prijs ging naar Herman Posthumus Meyjes
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Het duuster van de nach.
 
Mamma, ’t is zô duuster, ‘k bin zô bange en van slag.
Röstig mà mien jungske, zie flustert in mien oor,
Neet bange weer, het kump wà good, het wördt vanzelf wier dag.
 
Verdreet, hoe duuster is de nach, het hunneke is dôôd.
De treuintjes die wördt vôt e wrèèm’n, met de pu-nte van ne scholk,
Vergett’n is het grôôt verdreet, ie lèèft as op een wolk.
Ofschèid van het leefste, zie flustert oe in ’t oor,
Doot de èugjes noe mà dichte, zeej’ doar die sterre stoan?
Doar is oe kammereuidje en noe, lekker sloap’n goan.
 
Het blif duuster in het lèèven, al gif iedern dag wier lech.
Ofschèid van gebörg’nheid, ‘k heur opa in mien oor.
Het is neet ààns mien jungske, ôôit zöj’ der zelf vuur stoan.
 
Het winter kump, de zommer gung, lange duustre nacht’n.
Zô greui ie op, het geet vanzelf, de onscheuld, zie vergeet.
Het lèèm’n, zô môôi, getrouwd, geluk, zô duuster is het neet.
Het klèine mèike möt zô huul’n, ie wilt net noar berre goan.
Doot de èugjes noe mà dichte, het wördt vanzelf wier dag.
De leeve onscheuld slöp à half, aj’ flustert in eur oor.
 
De harfs steet vuur de duure, het zommer heij’ e had.
De ôôlde lèu, zie bint neet meer, zô op ne dag vertrökk’n.
Aj’ ’s nachts de ôôg’n dichte kniept, zeej’ ze lôôp’n op de kökk’n.
 
Ie mist ze, alle nacht’n wier, möt veerder, ’t wördt wier lech
Vedan, met alles waj’ nog hebt, zôll’n ze zelf ôk hemm’n e zeg.
Met de winter vuur de duure, is ‘t duuster, mà neet klaag’n.
Ôk in de wintertied van ’t lèèm’n, bint ter nog môôie daag’n.
Nemt alle männde ofscheid, wèèst bliej met ieder’n dag.
Het lech van ’t hèèle lèèm’n, zit in het duuster van de nach.
 
Mans van Sangel 12-01-2011
 
 
 
Website Builder
mogelijk gemaakt
door Vistaprint